„Niewidzialna klatka” to korporacyjny soft dramat łączący różne style. Akcja dzieje się szybko, ale są chwile zadumy. Jest kilka korpo - klisz, ale z twistem. Jest rzeźba, która wywołała ogromny uśmiech na mojej twarzy…
Całość to bardzo smaczne danie na lunch jako przerywnik długiego dnia w biurze.
Roma i Cezar, to para bohaterów, którym kibicuje się od pierwszej strony. Choć były i momenty, gdy zaczynałem kibicować nominalnemu szwarccharakterowi. Nie chcę nic zdradzać z fabuły, fajnie się w nią wsiąka.
Jest coś metafizycznie prawdziwego w tym, że Autorka wydała tę książkę sama.
Zdecydowanie udana opowieść, gratulacje!
I na koniec ode mnie uwaga techniczna: bardzo lubię książki z krótkimi rozdziałami. Uwielbiam! Pozwala mi to bez żadnych wyrzutów sumienia mówić sobie: „Dobra, jeszcze tylko jeden rozdział i idę spać. Jeszcze jeden… Jeszcze jeden…”
Polecam! Trzyma w napięciu od pierwszych stron! Musicie to przeczytać!

Historia Romy poruszyła mnie bardziej niż jestem w stanie przyznać. Niezależnie od systemu/miejsca pracy nikt nie chce być trybikiem w maszynie, wykorzystywanym w celach niezgodnych z wewnętrznymi wartościami. Spowodowała, że w tym pędzącym świecie, chciałam zastanowić się nad tym co by było gdybym była gdzieś indziej. A czy nie o to chodzi w dobrych książkach? 🙂
Natomiast Cezar i jego rzeźby - cóż... może czas zapisać się na jakieś warsztaty artystyczne?

Dawno nie czytałam tak wciągającej lektury. Choć to historia, w której pewne tematy są podkoloryzowane, ja widzę w niej bardzo dużo prawdy z życia. Nawet po odłożeniu książki nie mogłam przestać myśleć o bohaterach i wydarzeniach. Ta historia zostawiła mnie z ogromem przemyśleń i długo nie chciała mnie puścić. Polecam!!!

Czytałam ją jednym tchem – spójna, wielowątkowa i tak życiowa, że momentami miałam wrażenie, jakbym czytała o sobie.

"Niewidzialna klatka" to książka o korporacyjnych pułapkach, trudnych decyzjach związanych z karierą, ale także relacjach wołających o uważność na drugiego człowieka. Idealnie wplecione są tu także motywy kontaktu ze sztuką i naturą.
Fabuła niezwykle wciąga, czytałam więc z lekkością, a opisy postaci, miejsc i sytuacji dawały mi poczucie żywego uczestnictwa w całej historii. Dlatego też przeżywałam cały wachlarz emocji towarzysząc bohaterom - od radości poprzez ciekawość, smutek, irytację, a na końcu wzruszenie.
Bardzo polecam ten piękny debiut powieściowy autorki. Mam nadzieję, że doczekam się kolejnej części i poznam dalsze losy bohaterów "Niewidzialnej klatki".

Tytułowa niewidzialna klatka to wbrew pozorom nie jest perfidny system manipulacji i uzależnień wykuty w korporacjach celem zniewolenia wielkomiejskiej siły roboczej.
Roma i Bernard zostali zamknięci w niewidzialnej klatce przez swoich wymagających, zakompleksionych, perfekcjonistycznych rodziców.
Postawa życiowa wyniesiona z domu, paradygmat budowania stabilizacji i bezpieczeństwa za cenę własnego dobrostanu i wolności są istotą niewidzialnej klatki pięknie opisanej przez Agę.

Jeśli chcesz książki, która opowie o wycinku życia w trybach korporacji w sposób inteligentny nie popadając w patos, z ironią i lekko filozoficzną głębią, to "Niewidzialną klatkę" polecam. Ale to nie tak, że korporacje są złe i autorka pali je niczym czarownice na stosie!
To książka, która z chirurgiczną precyzją rozcina mit efektywnego, bezosobowego świata korporacji, a jednocześnie potrafi spojrzeć na ten świat z filozoficznym dystansem i lekkim uśmieszkiem ironii.