Sukces, który więzi

Z pamiętnika Romy
Sobota 7:08

Dziś znowu wróciłam myślami do Patagonii. Fascynuje mnie, że istnieje firma, która naprawdę miała odwagę powiedzieć: „robimy biznes po swojemu, w zgodzie z tym, w co wierzymy”.

I patrzę na GiGi… i na całą resztę wielkich korporacji, które udają, że „mają misję”. Misja? Najczęściej kończy się na plakatach w open spejsie i obowiązkowym slajdzie w prezentacji dla zarządu.

Dlaczego tak niewiele firm potrafi zrobić to, co Patagonia? Może to za trudne? Może to się „nie spina w Excelu”? A może po prostu nikt w zarządach nie ma odwagi. Wszyscy chcą wyglądać na wizjonerów, a na końcu i tak liczy się tylko kwartalny wynik.

Czasem mam wrażenie, że gdyby u nas ktoś naprawdę zaproponował zmianę tego systemu, zostałby wyśmiany… i wyrzucony we wtorek po lunchu. R.

Z pamiętnika Romy
Czwartek, 22:12

Siedzieliśmy pół dnia w Acapulco.
Tomek przy tablicy, jak w transie.

Oli z tym swoim wiecznie potarganym mopem na głowie.
Róża pachnąca grejpfrutami.
Maja podskakująca na krześle jak dziecko.
Klaudia… niezastąpiona jak zawsze.

Każdy z nich to zupełnie inny świat, a razem tworzymy coś, czego nie da się wypracować żadnym szkolenienm ani warsztatem.
To jest zaufanie.
Lojalność.
Chemia.

Gdy patrzę, jak wspólnie kombinujemy, spieramy się i podchwytujemy swoje pomysły – mam pewność, że bez nich nie byłoby mnie tu, gdzie jestem.

Stara Gwardia to nie zespół.
To moja bezpieczna baza.

Z pamiętnika Romy
Poniedziałek, 20:47

Klaudia była dziś mocno nieswoja.
Spokojna.
Za spokojna.
Powiedziała tylko: „trudny wieczór”.
Nic więcej nie musiała wyjaśniać.

Pamiętam nasze początki. Jak bardzo mnie irytowała, jak często chciałam ją zwolnić… A dziś? Nie wyobrażam sobie mojej pracy bez niej. Ba, nie wyobrażam sobie, że mogłoby jej zabraknąć w moim życiu.

Odczytuje moje myśli, zanim sama je dobrze złożę.
Jest moim filtrem, moim lustrem i moją równowagą.
Gdyby nie ona, tyle rzeczy poszłoby inaczej.
Gorzej.

Pewnie dlatego ją zatrudniłam. Choć wtedy nie miałam o tym pojęcia.

Z pamiętnika Romy
Środa 21:34

Marek po raz kolejny przygotował swoje legendarne slajdy, a potem mówił coś o strategii dla konsumentów.

Miał ten swój pewny siebie ton, który brzmi, jakby znał każdy obszar projektowy, choć w rzeczywistości chyba nawet nie wie, co to UX.

A jednak, dzięki tej jego gadce, udało się nam wywalczyć 5 minut na zarządzie — nasza chwila na pokazanie naszej najnowszej koncepcji.

Irytujący? I to jak… Śmieszny? O matko…

Da się bez niego żyć? Niekoniecznie…

Z pamiętnika Romy
Wtorek 22:51

Bernard. Ten jego niedźwiedziowaty sposób poruszania się zawsze wywołuje u mnie niepokój – jakby cała sala musiała zrobić mu miejsce, bo inaczej kogoś niechcący (albo chcący) zmiecie.

Dziś znowu mieliśmy spotkanie.

Słuchałam go i miałam wrażenie, że on naprawdę wierzy, że nadal żyjemy w czasach Rewolucji Przemysłowej.

Produkcja, sprzedaż, wykresy w górę – cała ta machina, której człowiek ma się podporządkować jak trybik.

Kiedy mówi o ludziach, brzmi, jakby wymieniał części w fabryce.

On działa z taką bezwzględną pewnością, że każdy, kto stanie mu na drodze, po prostu zostanie zmiażdżony.

Fakt, że potrafi też zaskakująco skutecznie otwierać drzwi, do których inni nawet nie podchodzą. Tyle że nigdy nie wiadomo, co znajdziesz po drugiej stronie.